Film fabularny "Przypadek Pekosińskiego" przedstawia prawdziwą postać o niepowtarzalnej biografii.
Pekosiński żyje w Polsce, mieszka w Zamościu, dziś ma prawdopodobnie 60 lat.
Nie ma rodziny, nie wie kim jest.
W tym życiu wszystko zostało skonstruowane sztucznie: i symboliczna data urodzin - dzień wybuchu II wojny światowej, i nazwisko - od skrótu instytucji opiekuńczej PKOS, i miejsce urodzenia - Kacet w Zwierzyńcu, skąd zza drutów przerzuciła go matka...
Fałszywi i sztuczni okazali się opiekunowie i przyjaciele. Prawdziwe - tylko sieroctwo i garb. U młodego Bronka walczyły ze sobą dwie potęgi: totalitarne państwo i Kościół Katolicki.
Dorosły Pekosiński, alkoholik i degenerat sparaliżowany po wylewie krwi do mózgu , ma jednak gwiazdę przewodnią swego życia: mistrzowską grę w szachy.
Upokarzany, przepędzany, zdradzany i oszukiwany, zachowuje godność, dobroć i ufność.
Przez całe życie szuka matki.
Postać Pekosińskiego to wyrzut sumienia współczesnego świata.
Zniszczony człowiek - osiwiały, powłóczący chorymi nogami, podpierający się laską, w transie psychodramy, improwizuje przed kamerą sceny swego dzieciństwa, młodości i dojrzałości, odnajdując je w pamięci, ale nie zmieniając swego wyglądu. Tworzenie filmu stało się dlań osobliwą szansą leczenia kompleksów.
Tego poziomu intensywności prawdy w kinie nie osiągnąłby żaden aktor.
Biografię Pekosińskiego napisała wojna. Jedynie w Polsce mógł przydarzyć się ów casus.
Ale gest, w jaki w epilogu zdobywa nędzarz Pekosiński - jest nadzieją świata.
Film "Przypadek Pekosińskiego" - przekracza dotychczasowe, konwencjonalne granice współczesnego kina fabularnego: sztuka łączy się tu w najprostszy sposób z życiem. Została przekroczona bariera udawania.
Człowiek kreujący przed kamerą samego siebie w różnych okresach swojego życia, ale nie podlegający szminkowaniu, odmładzaniu i postarzaniu, zawsze w tym samym ubraniu, zarówno wtedy kiedy kreuje swoje dzieciństwo, jak i swoją starość, przebywa ciągle w każdej scenie, w każdym ujęciu i każdym kadrze - w kilku czasach naraz. Tak dzieje się z każdym z nas w życiu.
Film fabularny, posługujący się aktorem , niszczy możliwość dotarcia do tej nadrealności ludzkiego życia.
Ta nadrealność, na którą stać każdego człowieka w życiu, nigdy dotąd nie została przeniesiona do fabularnej sztuki filmowej. Ten film to robi.
