Ferment społeczny i niepodległościowy wywołany jesienią 1980 roku przez „Solidarność” stworzył możliwość dialogu między narodem a rządzącymi komunistami. Dialogu a nie siły.
Jak zawsze, do „buntu i naporu” szybko dołączyli studenci.
Chcieli autonomii polskich uczelni i własnej niezależnej reprezentacji, a także suwerenności, bez „kierowniczej roli partii”. Gdy nie doczekali się spełnienia tych marzeń, na początku 1981 r. na studenci Uniwersytetu Łódzkiego ruszyli do I długiego strajku, zakończonego sukcesem, a kiedy w grudniu 1981 roku ogłoszono stan wojenny, ci sami studenci rzucili się do protestu w formie okupacyjnego strajku, zakończonego pacyfikacją

Film jest złożony zarówno z wypowiedzi bohaterów i świadków tamtych wydarzeń, archiwaliów, jak i sekwencji inscenizowanych. Aby oddać atmosferę tamtych wydarzeń zainscenizowano i sfilmowano kilka trudnych scen zbiorowych (akcja pacyfikacyjna ZOMO na skrzyżowaniu Składowej, Uniwersyteckiej i Narutowicza z udziałem kilkuset osób, oddziałów wojska i ZOMO, samochodów i wozów opancerzonych; szturm oddziałów za pomocą pałek, armatek łzawiących rozprasza tłum; wdarcie się do gmachów Rektoratu i Wydziału Prawa oddziałów ZOMO; inscenizacja brutalnego przerwania posiedzenia uczelnianego posiedzenia egzekutywy PZPR w Rektoracie; interwencja ZOMO w Dziekanacie Wydziału Prawa; dewastacja wnętrza i sprzętów w Rektoracie) a także kilka scen kameralnych - wstrząsających swym przebiegiem i wymową.

W 25 rocznicę okupacyjnego studenckiego strajku uczestnicy strajku, którego inicjatorami byli liderzy Niezależnego Zrzeszenia Studentów i dzisiejsi studenci, również członkowie NZS - próbują w formie psychodramy wspólnie zrekonstruować strajk, w którym doszło do masakry i prawdopodobnie do śmierci studentki. Chcą przekazać sobie „ducha czasu” i „ducha miejsca” tamtej odwagi i poświęcenia.
Całość - nieoczekiwanie - kończy przesłanie dotyczące potrzeby altruizmu w dniu dzisiejszym.